over luc lut eulalie en esmoreit gr8sman-l^mpo

Laatste

Witkantschap

P1200971

P1200973

P1200975

 

Drie zwartwit landschappen in een vierkant,
een zondag in Biervliet (NL)

Hangar

hangar-pano-bw

De werkplaats vol herinneringen.

30 mei 2013, de laatste dag dat hij zelf een dag van de kalender scheurde.

P1170932  P1170950-bw

Vers olie vinde op ’t rek neverst de leern

P1170956-bw

Alsof hij net de deur uit gegaan is. Het stof en de spinnenwebben laten anders vermoeden.
De pluviometer doet me glimlachen. Precies dezelfde staat in de moestuin,… we gaven hem die cadeau met nieuwjaar toen het glazen exemplaar gebroken was.
Deze is in reserve, tegen dat de andere breekt. We kunnen met andere woorden een tijdje verder.
P1170974-bw
De pijl naar boven.
Vroeger dacht ik dat hij alles met z’n naam tekende, want ik zag overl een ‘B’ op geschreven staan. Toen ik het hem eens vroeg antwoordde hij:… ‘awtijd a gerief tieknen os ge iets uit mekor aalt’
Toen ik hem er op wees dat je met die B nog niet wist of dat boven of beneden was zette hij er Bo op. “Ah ja, Bo van boneen”
Hij is dan maar pijlen beginnen zetten.
Ik ben er dan niet meer over begonnen dat die pijl even goed naar beneden kan wijzen.
Altijd naar boven.Meer weergeven
P1170979-bw
“Proper gerief werkt nog ne keer zu leutig”
Dit bakje, het reservoir voor ruitensproeiervloeistof uit een Opel Kadett B, heeft op de bodem wat vet. Er boven hangt een kunststof schraper waarmee je de leemgrond van je tuingerief schraapt, onderaan een brede borstel om het laatste restje af te borstelen. Met de verfborstel vet je het tuingerief in voor je het weg hangt. Netjes geplaast aan de deur als geheugen steun voor je terug het huis binnen gaat.
P1180126
Het aambeeld uit de smisse van z’n vader.Als kind heb ik ook nog ijzer staan warmen in de kolen en met de hamer omgebogen rond dit aambeeld.

Vrij gedacht in ijzer.

P1180155
Ooit deed hij zelf eens petrol in de grasmachine. Alles staat nu netjes getekend.
P1170966-bw-2
Zeven jaar was ik, een van de leukste cadeau’s, een houten werkkoffer met een zaag, een verstekhouder, een vouwmeter, een hamer, houten hamer, nijptang, schaaf, potlood en een schroevendraaier. Al het materiaal in natuurkleur metaal of hout met een accent in blauw….Het onderschrift dat hij zelf bij deze foto zou zetten:
“zonder woorden”

Meer foto’s

 

Picknicktafel

picknicktafel

Ik woog toen vijftig kilo meer dan nu,
misschien een niet onbelangrijk detail in dit hele verhaal.

Een gezellige namiddag met het jonge gezin, onze kinderen waren toen ongeveer zes en vier jaar oud denk ik, wilden we rustig beeindigen in de taverne ’s lands welvaren in Watervliet.
Ik mag het nu wel vertellen want de locatie is ondertussen verbouwd tot een andere horecazaak.

Ik hoop ook, maar eigenlijk is het ijdele hoop want de zaak zat stampvol, dat niemand zich dit herinnerd. Ik vermoed eigenlijk dat vele mensen dit nog altijd navertellen elke keer als ze een picknicktafel zien staan. “Wij hebben eens een koppel gezien, die vent was niet van de lichtste … “ dat soort verhalen.

Ik zei, dat zaak zat stampvol, er was buiten in het midden van de binnentuin, goed in het zicht van de tafels in de veranda, temidden van het met kasseien verharde terras een tafel vrij. Zo’n picknicktafel waar de banken vast aan hangen.

We gaan met ons vieren aan de bank zitten, mams en paps aan de ene kant, de kinderen aan de andere kant. Onze bestelling wordt gebracht, pannekoeken, cola, koffie, thee, een ijsje, de hele reutemeteut om zo’n zondagnamiddag. Laten we het vooral gezellig houden. We zitten daar wel zo wat te kijk temidden die massa vind ik. Maar goed, we generen ons niet. Onze tafel staat vol en we genieten met volle teugen.

Esmoreit zit al de hele tijd heen en weer te kijken naar de herten even verder in de tuin. “Ik ga eens naar de bambi’s kijken” en hij stelt zich recht. Eulalie die naast hem, recht over ons, zit zegt “ oh ik ga mee” Ze heeft het nochtans niet zo begrepen op dieren, maar toch staat ze op.

Ik had me nog niet gerealiseerd dat die één poot van die bank, zijn beste tijd wel gehad had. Het grondvocht had z’n werk gedaan, en het hout was weggevreten op cruciale plaatsen. Die poot stond net op de rand van een bolle kassei. Eulalie was een pluimpje, maar net het pluimje dat het evenwicht in de tafel behield.

Het moment dat ze recht stond speelt zich af in slow motion.
Ik zie een bord voor mij, een vork, een lepel, een tas, een pannekoek, een glas, een flesje cola, een ijsje, nog een ijsje. Het rare is dat het tafelblad zich hoger bevindt dan mij. Ik probeer nog met m’n beide armen het tafelblad terug te duwen, maar het gaat steeds maar hoger, de pannekoek, koffie, cola en de hele reutemeteut bevinden zich al boven mijn hoofd.

Met een smak liggen m’n vrouw en ik tegen de kasseien, zittend aan een picknickbank, met al wat we aan het eten waren over en naast ons. Ik wil gaan staan, maar kan me nergens afduwen, want overal zijn glasstukken en brokken hotelporselein.
Gelukkig komt de uitbater langs

“Hebben jullie gedaan of moesten jullie nog beginnen?”

Ik zweer het, dat waren z’n woorden, en weg ging hij, wij lagen daar, nog steeds zitten aan de picknickbank, zonder reutemeteut er op, maar met reteme-in-duzend-stukskes naast ons.

 

“We hebben gedaan”
“Ah, da’s goe, want anders moest ik opnieuw beginnen”

En hij ging terug naar z’n keuken.

Esmoreit beteuterd:  “Ik ging alleen maar naar de bambis kijken”Een man van een andere tafel, één man, waarschijnlijk de enige die z’n lach kon inhouden; kwam met een sterk arm om ons recht te helpen. Ik ben hem nog altijd dankbaar, anders lag ik daar nog.

We hebben even gekeken of iemand het gezien had, maar iedere blik die ik kruiste, wende zich versneld naar hun eigen tafel, een tekening aan de muur of de bambis.

We hebben aan de kassa onze rekening betaald, zijn in de auto gestapt, maar aan het beeld van de vos Reinarde moest ik stoppen. Ik was zodanig aan het beven dat ik niet veilig verder meer kon rijden. We zijn er sedertdien nooit meer binnen geweest in ’s lands welvaren, én we zijn nooit meer aan zo’n tafel gaan zitten.

Ik kan ook nooit meer zo’n tafel zien zonder aan dit voorval te denken, ik hoop nu voor jullie hetzelfde.

 

 

koppig concert

Joshua, Joachim en Esmoreit in concert
in de kapel van de psychiatrie te Eeklo.

Somewhere over the Rainbow

Tears in Heaven

Gigue van S.L.Weis

Sinéad

Sinéad O’Conner in het concertgebouw van Brugge op 13 april 2013

P1090128

P1090167

P1090375

meer foto’s

Joe Cocker

P1080957

Joe Cocker met de ‘Fire It Up’ tour in de lotto arena in Antwerpen, 8 april 2013.
P1080925

Bassiste Oneida James
P1080880

Backings Nichelle Tillman en Kara Britz

Meer foto’s

Frisse Ochtend

P1060564 P1060661 P1060629 P1060612 P1060609 P1060587 P1060581 P1060566

P1060564

P1060581

P1060587

P1060609

P1060612

P1060629

P1060661
Een frisse ochtend in Sint-Laureins net toen de zon er door kwam.
meer foto’s

Abandoned Bellebargie

Bellebargie

Waarschoot, juni 2012

meer foto’s

min zestien


Na een namiddag sneeuwblizzard werd de winter ingezet.


Frozen Thyme

Op twee uur tijd lag er 5 cm sneeuw, tegen de avond was de rust teruggekeerd en was alles peis en vree:

‘s Morgens vertrok in naar de bakker. Ik duwde achteloos de knop in om het bericht “slipgevaar” te verwijderen en zag -16°C staan. “Weer iets dat mankeert”, dacht ik.
Toen de korte wandeling tot de schuifdeur van de bakkerij pijnlijk koud leek, werd me duidelijk dat de thermometer echt nog wel werkte.


Na het ontbijt begon de mist langzaam weg te trekken.

Een half uurtje fotoshoot zonder handschoenen bleek nog pijnlijker toen ik terug in de warmte kwam.


Haas was me deze morgen al voor gegaan.

meer foto’s op fB: snee en min zestien

 

heilwens

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 963 andere volgers